ک بزرگ‌نمایی پنجشنبه ششم آذر ۱۴۰۴ ساعت 10:6 اومده بهم میگه تا حالا شده تو جمع خودتو شاد نشون بدی اما همینکه تنها بشی ورژن غمگین خودت رو نشون بدی؟ یه لبخند ریز زدم و گفتم میفهمم چی میگی. نگفتم که من سالهاست همینطورم سالهاست که سین نون توی تنهایی با سین نون توی جمع فرق میکنه انقدر که براش عادت شده که دیگه حتی وقتی حالشم بده غیبش میزنه چون عادت نداشته که حرف بزنه ترجیح داده همه رو تو خودش بریزه ترجیح داده ساکت بمونه تا بگذره.یه مسله توی روانشناسی هست که اگه شما حالت بده لازم نیست خو

چند روزه که پدربزرگم دیگه بین ما نیست، اصلا یهویی شد یه ربع قبل اینکه فوت بشه روبروش نشسته بودم و اشکام بدون اینکه بفهمم پایین می ریخت انگار نمی شناختمش اون پدربزرگی که همیشه محکم راه می رفت رو نمی دیدم بدتر از همه بی قراری های مامان بود که حالمو دو برابر دگرگون می کرد. زندگی رو خط خاکستری خودش داره پیش میره همراه بالا و پایینای بی نهایتش دارم تلاشم رو می کنم توی مسیر بمونم اما خب رضایتی ندارم از وضعیت.